Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu

W parku etnograficznym eksponowane są budynki drewniane wraz z wyposażeniem. Zespoły budynków są odtworzone w taki sposób, aby reprezentowały subregion, z którego pochodzą. Sposób tego rozmieszczenia odpowiada geografii regionu, tj. rejon oleski, znajdujący się w północno-wschodniej części Opolszczyzny odtworzony został w północno-wschodniej części skansenu, region nyski – w południowej, zaś opolski – w części centralnej. Dzięki temu można zauważyć różnice i podobieństwa w rozwiązaniach architektonicznych i wyposażeniu obiektów z różnych części regionu. Poszczególne subregiony oddzielone są od siebie „kurtynami” zieleni, czyli pasami drzew i krzewów. Budynki zgrupowane są w zagrodach, tworzących zespół ogrodzonych budynków użytkowanych przez rodzinę. Zagroda stanowi całość pod względem mieszkalnym i gospodarczym, dlatego w jej skład obok domu wchodzą budynki gospodarcze – stodoły, spichlerze i chlewy (na Śląsku chlewami [chlywami] nazywano też stajnie i obory). Oprócz zagród w skansenie odtworzono kościół, obiekty przemysłu wiejskiego (wiatraki, młyn wodny, kuźnia), budynki użyteczności publicznej (szkoła, sklep, karczma) oraz duże spichlerze dworskie. Ekspozycję muzeum na wolnym powietrzu tworzą zabytkowe budynki, ich wnętrza oraz otoczenie przyrodnicze – odtwarzane są dawne sposoby uprawy, ogródki przydomowe i sady, dzięki czemu można zobaczyć stare odmiany drzew, krzewów owocowych, kwiatów i warzyw. Wnętrza prezentują wyposażenie użytkowane w poszczególnych okresach historycznych – od połowy XIX wieku do połowy XX wieku. Większość prezentuje kulturę chłopów śląskich, jedna ekspozycja przedstawia dom ekspatriantów z Kresów Wschodnich, odtworzony wraz z wystawą dokumentującą trudy drogi do nowych siedzib. Młyn wodny wraz pozostałymi budynkami (dom młynarza, olejarnia, stodoła, spichlerz) tworzy zagrodę przemysłową. Także wiatraki-koźlaki i wiejska kuźnia reprezentują budownictwo związane z rzemiosłem i przemysłem wiejskim. Drewniany kościół muzealny pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej pochodzi z Gręboszowa k/Namysłowa (północna część regionu). Postawiony przez protestantów w 1613 roku po kilkudziesięciu latach przejęty przez katolików, po zajęciu Śląska przez protestanckie Prusy (1741 rok) powrócił w ręce ewangelików. W skansenie odtworzono wnętrze kościoła katolickiego, jako, że było to dominujące wyznanie na wsi śląskiej. We wnętrzu znajduje się niewielka ambona – jedyny oryginalny element wyposażenia. Ołtarz w stylu manieryzmu niderlandzkiego ufundowany w 1632 roku, pochodzący z kościoła parafialnego w Groszowicach pod Opolem. W chałupie z Karmonek Nowych (północo-wschodnia część regionu i skansenu) urządzono karczmę i sklep wiejski. Izba karczemna wyposażona jest w sprzęty używane w śląskich gospodach od pocz. XX wieku – masywny szynkwas z mosiężnym nalewakiem (pipą) do piwa, kredens z naczyniami, kuflami, kielichami i butelkami alkoholi, a także stoły i krzesła oraz stół bilardowy, bardzo popularny w śląskich karczmach i restauracjach.

Muzeum Wsi Opolskiej
Wrocławska 174, 45-835 Opole
Zwiedzimy zabytki drewnianej architektury Opolszczyzny
Idziemy w miasto
Chałupa z Dąbrówki Dolnej (1827)
Chałupa zagrodnika z Kamieńca (1745)
Kuźnia z Ziemiełowic (1726)
Młyn wodny z Siołkowic Starych (1832)
Piec piekarniczy z Rudziczki (1840)
Wiatrak koźlak (XIX wiek)
Zagroda z regionu opolskiegoChałupa z Kup (1844)
Karczma i sklep wiejski (XVIII wiek)